• Lagen

    In ons bewustwordingsproces worden we telkens weer uitgenodigd om door lagen heen te gaan voor innerlijke groei. Lagen van overtuigingen, gevoelens en emoties. Op het moment dat we er bewust voor kiezen om onszelf beter te leren kennen komt er direct hulp vanuit het Universum. In de stoffelijke wereld is onze omgeving een mooie graadmeter om te peilen hoe het met onszelf gesteld is. Zij spiegelen onszelf als het ware door manier van omgang, hun kijk op de realiteit en hun gedrag ten opzichte van ons. Maar ook de gidsen, spirits, voorouders staan ons bij, we hoeven hiervoor enkel en alleen de tekens te herkennen en het hart te openen. 

    In mijn wereld ga ik er vanuit dat alles één is en in verbinding staat met elkaar. Alles in ons gehele melkweg stelsel omvat energie, is opgebouwd uit energie. Wij maken hier onderdeel van uit, we staan er niet buiten. Door mezelf toe te staan om een open houding aan te nemen ten opzichte van het “onzichtbare” en niet alles weg te beredeneren met het hoofd kwam ik tot de ontdekking dat de energetische wereld mijzelf eveneens spiegelt. alles is één. Ik herkende alleen de tekens niet of ik wimpelde ze weg vanuit het hoofd.

    Ook ik wordt telkens uitgenodigd om door lagen heen te gaan. Lagen om transformatie in zelfrealisatie te bewerkstelligen. Dit heeft tijd nodig lief mens. Mijn wake up call kwam toen ik net de twintig gepasseerd was en in een depressie terecht kwam. Nu enkele decennium later begin ik de inzichten te begrijpen. Ik heb tal van wegen bewandeld om te komen waar ik nu ben. En mijn tocht duurt voort zolang ik hier mag zijn.

    Ga er weer lekker voor zitten met een kopje thee en wat tissues wellicht en laat je inspireren door weer één van mijn lifestories.!

  • In de storm kun je je ware kracht ontdekken

    We zijn allemaal naarstig op zoek naar het “ware geluk” We rennen ons rot zoekend naar innerlijke rust en vrede. Vrede met onszelf, vrede met ons leven zoals we het hebben geleid en ervaren tot nu toe. Vrede hebben met hen die we moeten missen. Vrede is echter geen doelstelling. Vrede is een staat van Zijn. Deze innerlijke rust vind je niet in de buitenwereld, nee lief mens we moeten op zoek in onze binnenwereld om deze bewustzijnsstaat te kunnen ervaren en omarmen. 

    We bestaan allemaal uit energie en hebben allemaal een bepaalde trillingsfrequentie. Hoe hoger deze frequentie hoe meer vrede we ervaren. Deze frequentie kun je vergelijken met een soort radio golflengte. Deze golflengte kunnen we oppikken en ervaren. Hoe zuiverder de frequentie hoe helderder deze is. Het welbekende voorbeeld dat je aan iemand denkt en dat je dan in korte tijd een telefoontje of berichtje krijgt van diegene geeft aan dat deze trillingsfrequenties opgepikt kunnen worden.

    We zijn allemaal wel bekend met de pijn en verdriet die een afscheid met zich meebrengt. Of het nu een knuffel is die je bent kwijtgeraakt, of een vriendschap die beëindigd is, tot aan het verlies van een dierbare. Dit afscheid is verdrietig en een pijnlijke ervaring voor ons als mens. Maar ondanks de pijn en verdriet kan er ook iets moois uit een verlies voortkomen. 

    De meeste onder ons hebben wel eens de ervaring gehad dat ze ooit  iets “onverklaarbaars” hebben meegemaakt waardoor zij hun leven totaal anders zijn gaan inrichten en hun kijk op hun realiteit veranderd is. Veelal bij het verlies van een dierbare is dit het geval. Een bepaalde geur, een liedje op de radio, lichten die flikkeren in huis, een zacht windje, een droom of een tikje op de schouder. Zomaar wat voorbeelden waarvan we  allemaal weleens gehoord of zelf ervaren hebben en die ons net dat beetje kracht geven om door te gaan, niet op te geven, om vanaf nu je leven anders vorm te geven en om in de storm je ware kracht te ontdekken.

    Maar waarom doet het dan zo’n pijn, maakt het ons zo verdrietig en vallen we zelf compleet in een gat?! Nou lief mens dat zal ik je proberen uit te leggen aan de hand van mijn persoonlijke ervaringen met het van verlies van een dierbare. Het is niet mijn bedoeling om jouw waarheid te negeren of niet serieus te nemen. Daarom spreek ik vanuit mijn eigen ervaring zoals ik deze periode beleefd heb en hoe ik hier mee om ben gegaan. Ik wil niemand kwetsen of het gevoel geven dat hun verdriet er niet toe doet. Mijn doel van dit artikel is om jullie te inspireren, een stukje herkenning mee te geven en je te laten voelen dat je niet alleen bent en dat jouw verdriet gezien en gehoord mag worden mooi mens.

  • Niets gaat ooit echt Verloren

    De pijn en het verdriet waar we allemaal mee te maken krijgen als we afscheid moeten nemen van iets of iemand is echt laat me dit vooropstellen. Die rollercoaster van gevoelens, ups en downs waarin we terecht komen zijn er wel degelijk in onszelf aanwezig. Maar al deze gevoelens waren al aanwezig in ons al voor we te maken kregen met een nare ervaring. Een afscheid of Trauma versterkt en bevestigd deze gevoelens die in ons sluimeren om ons wakker te schudden.  Om ons te vertellen dat dit een moment kan zijn om te kijken naar het leven zoals je het tot nu toe ervaart en of dit werkelijk jouw diepste verlangens vervult.

    Betekent dit dan dat je verdriet niet oprecht is? Nee hoor, jouw verdriet op het moment dat het zich aandient is wel zeker echt omdat we huilen uit Liefde. Liefde die we koesteren voor die ander en het gemis wat dit in ons achterlaat. Laat dit nou net deze liefde zijn die we zo graag aan onszelf willen schenken maar niet weten hoe. Valse overtuigingen en lagen van schuldgevoel, zelfverwijt, spijt, boosheid, zelfmedelijden weerhouden ons ervan om onszelf volledig te accepteren met al onze schaduwkanten.  Degene die je achter moet laten versterken deze gevoelens. Veelal zijn we hier niet helemaal bewust van. 

    Daarnaast dénken we dat we afgescheiden zijn van onze dierbaren als zij overgaan. Deze valse overtuiging weerhoudt ons ervan om de eenheid te ervaren met de energie van deze dierbare. Onthoud goed dat wij allemáál uit deze energie bestaan, ja ook jij! Dus lief mens open je hart en laat alles maar binnen om te ervaren dat zij die wij liefhebben en verloren niet meer zijn waar zij waren maar altijd zijn altijd waar wij zijn..

    Het is de angst voor de emoties die dit meebrengt die ons veelal weerhouden om volledig in te durven storten als t ware. Laat me het je uitleggen zoals ik het heb ervaren;

    Er is een verschil tussen emoties en gevoelens. Een emotie namelijk duurt niet langer dan zo’n 6 à 10  seconden. Dit wil niet zeggen dat we na 6 seconden geen verdriet meer hebben, maar het zijn vaak korte heftige emoties die zich vaker in een bepaalde periode aandienen. Een klein kind geeft dit mooi weer. Die gaat volledig op in de emotie waarna hij het weer lijkt te zijn vergeten.

    Gaan we deze emoties voeden met bijvoorbeeld schuldgevoel, zelfmedelijden of zitten deze emoties vast door bijvoorbeeld boosheid in ons lijf, dan ontstaan er gevoelens. In een gevoel kun je heel makkelijk blijven hangen. Als je bereid bent om deze gevoelens te gaan bekijken vanaf een afstandje, zonder jezelf te veroordelen zul je merken dat deze gevoelens niets te maken hebben met de nare ervaring maar dat dit echo’s zijn van niet eerder gehoorde emoties.

    Ikzelf werk nauw samen met de lichtwereld (die radiofrequentie met bepaalde golflengtes) om te observeren en te evalueren, maar een goede psycholoog, coach of andere vorm van geestelijke hulpverlening kunnen je goed ondersteunen in jouw (rouw) Proces.

    Belangrijk is echter wel dat welke vorm je ook kiest om je innerlijke groeiproces te bevorderen je trouw blijft aan jezelf. Ten alle tijden. Eerlijkheid en Oprechtheid ten opzichte van jezelf zijn van essentieel belang om jezelf vanuit acceptatie en Liefde weer aan te kunnen kijken in de Spiegel. De buitenwereld weerspiegelt tenslotte jouw binnenwereld.

  • Open je hart en vindt Liefde

    Op het moment dat ik geconfronteerd werd met het verlies van een dierbare kreeg ik te maken met zo‘n sterke emoties die ik niet eerder had ervaren in dit leven. De emoties waren inderdaad heftig maar kort en dienden zich dagelijks vaker dan eens aan. Maar na verloop van dagen voelde ik me steeds slechter, down. Futloos en oververmoeid startte ik de dagen na het afscheid. Facetten die kenbaar zijn voor een Rouwproces. Zeer belangrijk dan ook om hier bewust van te zijn. En deze gevoelens er ook te laten zijn. 

    Ik ben mijn gevoelens van een afstand gaan waarnemen. Zittend in een hoekje van de bank, niet vooruit te branden liet ik alles over me heen komen. Ik vluchtte niet langer weg, ik ontkende niet langer, ik stond mezelf toe om volledig in te mogen storten als het ware.

    De gedachtegangen die zich in mij begonnen af te spelen versterkte mijn neerslachtige gevoelens. Echter hadden deze gedachtes niets te maken met degene die ik zo miste. Nee het waren schuldgevoelens ten opzichte van degene die ik zo miste. En er diende zich een gemis aan in mijzelf, een gat zo groot. Ongekend voor mij. Twijfels rezen op en Angst. Zoveel angst. Angst om gekwetst te worden, Angst om weer lief te hebben. Angst om mijn Hart weer te openen.

    Ik begon te twijfelen of ik wel goed gehandeld had, of ik nog iets meer had kunnen doen om dit verlies te voorkomen. Schuld gevoel nam de overhand. Had ik maar…. Mischien als ik…. Dit soort gedachten versterkte mijn kwellende gevoelens. Wat daarop volgde was Angst. Wat nou als ik ooit weer…. Kan ik het wel aan…… Zal ik ooit weer….. 

    In een vlaag van onmacht met gedachten zoals;  Het is niet eerlijk, Waarom nu  in godsnaam?!  kreeg een simpel en duidelijk antwoord vanuit de lichtwereld. Het is tijd…. Ik voelde de aanwezigheid om me heen. En ondanks mijn verdriet voelde ik een soort rust aanwezig in mezelf. Dat het goed is zo.  Er is niets om over te twijfelen en er is niets om jezelf over te veroordelen. 

    Dankbaarheid diende zich aan. Dankbaar voor de Tijd die we samen hebben gehad. Dankbaar dat we elkaar zijn tegengekomen en van elkaar hebben mogen leren. Maar vooral Dankbaar voor alle mooie, grappige en dierbare momenten die we samen hebben gedeeld. Ik liet de Angst kennismaken met de Liefde en de Liefde met de angst.

    Ik heb tijdens mijn Rouwproces het verlies van mijn dierbare gebruikt als spiegel voor mijn eigen gevoelens. 

    • De liefde, dankbaarheid en oprechtheid die ik kreeg van mijn dierbare vertelde me dat ik deze gevoelens mistte in mezelf wat het gat veroorzaakte in mezelf waardoor ik me leeg voelde. 
    • Het besef dat ik mezelf volledig moest accepteren zoals hij mij accepteerde met al mijn nukken, ongeduld en frustraties. 
    • De onvoorwaardelijke Liefde die me geschonken werd door hem mag ik aan mezelf schenken. 
    • Het besef dat alleen ik degene ben die mijzelf volledig kan accepteren en onvoorwaardelijk van mezelf kan houden. Dit vind ik niet bij iemand anders, ik wordt er alleen bewust van gemaakt. En ja dat doet pijn en maar werkt tegelijkertijd bevrijdend als je je eraan overgeeft. Dat is mijn ervaring op weg naar een hartgedragen bewustzijn.

    Door juist deze leegte van gemis te vullen met die liefde en zachtheid zoals een moeder haar kind liefde schenkt heb ik stapje voor stapje deze leegte kunnen vullen met Liefde voor mezelf waardoor mijn hart zich weer durfde te openen om weer opnieuw lief te hebben. Om weer te genieten van het leven. Om te lachen om mijn flaters, misstappen en imperfecties. Dit gemis draag ik al mijn hele leven met me mee, ik werd er op deze manier bewust van gemaakt. Dit is het Gemis van het feit dat ik in essentie Liefde Ben. 

    En ja ik ben nog steeds verdrietig met momenten en dat is oké. En ik weet dat ik nog wel vaker met dit bijltje zal moeten kappen. Ik kwel mezelf alleen niet meer langer met belemmerende overtuigingen ten opzichte van mezelf. En ik kijk niet langer terug vanuit slachtofferschap maar heb persoonlijk leiderschap omarmt waardoor Ik mijn Angsten onder ogen ben durven komen om niet langer vast te houden aan, maar juist los te laten wat is geweest. Loslaten vanuit Liefde en dankbaarheid. En er zijn nog steeds angsten die zich aandienen in zoveel verschillende jasjes.Op het moment dat ik ze herken stop ze alleen niet meer weg maar omarm ze juist zodat ze kunnen transformeren naar moed. Moed om andere te kunnen inspireren en om verder op weg te kunnen tijdens mijn reis hier.

    “Soms moet je iets achterlaten zodat het later kan worden teruggevonden. Niet meer in de Vorm zoals we die hebben gekend maar in een staat van zijn waarin we weer even verbonden zijn als eenheid waarin we elkaar verstaan.”

    Mir